AfricanFlyingAdventuresbv

Waarom op safari met een gids?

Tijdens onze safaris gaat er een gids mee op reis. De gidsen die meegaan hebben naast jarenlange ervaring als gids een diepgewortelde liefde voor de Afrikaanse natuur. De kennis en ervaring van een gids geeft je een voorsprong bij het zoeken naar wilde dieren.

Een gids laat je de natuur op een andere manier zien

Gids aan het woord

“Als safarigids heb ik door de jaren heen veel mensen op safari meegenomen. Wie op safari gaat droomt ervan veel dieren te zien en het liefst van heel dichtbij. Want het zien van een olifant op 50 meter afstand of op slechts een paar meter afstand maakt een enorm verschil in beleving. Door mijn dagelijkse werk in de bush is het voor mij makkelijker om de dieren van tot heel dichtbij te naderen, omdat ik geleerd heb hun gedrag te interpreteren en in te schatten.

De meeste gasten die geen uitgebreide ervaring hebben in de bush voelen zich onzeker of ongemakkelijk met de idee dat er wilde dieren rondlopen. Mijn eerste taak is daarom om gasten gerust te stellen. En vervolgens hen te begeleiden in het zoveel mogelijk zien en beleven in de bush.”

Genieten van een drankje in gezelschap van vrienden
Ontdek plekken die je zelf nooit zou hebben gevonden

Luipaard

“Ter illustratie vertel ik je graag over één van de mooie momenten die mijn nichtje en ik in het Krugerpark onlangs hebben meegemaakt. Mijn nichtje was nog nooit in de bush geweest en alles was nieuw voor haar. ’s Ochtends waren we voor het aanbreken van de dag al uit de veren. De toegangshekken van Shingwedzi kamp waren bij aankomst nog gesloten. Shingwedzi is een prachtig kamp genesteld tegen de zuidelijke oever van de majestueuze Shingwedzi-rivier. We hadden eerder die ochtend leeuwen in de verte horen brullen, ten noordoosten van het kamp. Maar omdat er in dat gebied geen openbare wegen zijn, besluiten we om in oostelijke richting het kamp uit te rijden langs de zuidelijke oever van de rivier. Wellicht komen de leeuwen zich op de noordelijke oever van de rivier in de zon opwarmen. We verwachten ze niet te zien, maar je weet maar nooit. Vlak voor zonsopkomst gaat het hek open en rijden we in onze personenauto het park in. Het is een koude winterochtend, maar we zijn hier op voorbereid met jassen, handschoenen en een muts. Het is veel prettiger om de ramen dicht te doen en met de kachel aan rond te rijden, maar dit is funest voor het vinden van dieren. Langzaam rijden we over de onverharde wegen op zoek naar wild. Een hele troep bavianen blokkeert de weg tijdens hun dagelijkse route op zoek naar eten. Samen met een paar andere auto’s genieten we van de sociale interactie tussen de bavianen.

Een troep bavianen maakt gebruik van de weg in Kruger park
De dagelijkse zoektocht naar eten

Terwijl we naar de bavianen kijken hoor ik in de verte de zagende roep van een luipaard. Mijn nichtje heeft geen idee hoe de roep van een luipaard klinkt en zo goed en kwaad als het gaat probeer ik het na te doen. Ik weet dat dit luipaard ergens ten zuiden van ons is en nog redelijk ver van ons af. Er zijn geen wegen die in die richting leiden. We houden echter onze oren open, want een luipaard dat op dit tijdstip roept is een luipaard met een missie. Een  aantal minuten later horen we allebei de zagende roep, maar deze keer dichterbij. Het is de diepe, zware en rasperige roep die ik nu als de territoriale roep van een mannetjes luipaard kan herkennen. Ongetwijfeld is dit luipaard op weg naar de rivier.  Andere auto’s passeren ons op zoek naar wild, waarvan de mensen totaal onbewust zijn van het naderende luipaard. Wij blijven echter in de omgeving en horen zijn roep die steeds duidelijker en harder klinkt. De tijd verstrijkt en we horen zijn roep nu ten noorden van de weg. We rijden nog wat rond en turen naar de weg tot we de plek gevonden hebben waar hij is overgestoken. We vinden een klein weggetje dat naar de rivier leidt en rijden tot de rivier. Geen teken van het luipaard te vinden … Ik zet de motor uit terwijl we de droge rivierbedding afspeuren. Aan onze rechterhand bevindt zich een uitgesleten watergeul met daarachter een klein heuveltje. Aan de rand van de geul zit een Bateleur paartje in een dode boom zich op te warmen in de zon. We zitten, kijken, luisteren en wachten ongeveer 10 minuten voor we opeens heel dicht bij zijn roep horen. Hij bevindt zich net aan de andere kant van het kleine heuveltje! We voelen de adrenaline terwijl we hopen dat er op slechts 30 meter van ons een luipaard uit de bush zal verschijnen. Maar er gebeurt niets en dus blijven we wachten.

Een Bateleur paartje warmt zich op in de ochtendzon in Krugerpark
Met hun scherpe ogen hebben ze het luipaard waarschijnlijk al gezien

Er arriveert een andere auto en ik leg aan de inzittenden uit dat we op een luipaard wachten. Natuurlijk klinkt dit erg interessant, maar na een paar minuten wachten verdwijnen ze weer. Even later komt er een tweede auto, waarbij hetzelfde gebeurt. Misschien geloofden ze ons niet of misschien hebben ze niet het geduld om te wachten. Ze zijn echter vertrokken ook al horen we de roep van het luipaard nog regelmatig vanaf dezelfde plaats komen. Maar dan opeens klinkt de roep verder van ons af. Het luipaard loopt langs de rivierbedding in tegenovergestelde richting. Wij zetten de achtervolging in en rijden weer op de hoofdweg op zoek naar de volgende afslag waar we toegang kunnen krijgen tot de rivier. We vinden die plek bijna een kilometer verder en dus wachten we weer geduldig af. Het duurt een hele tijd voor we hem eindelijk langs de oever in onze richting zien lopen. Ik schat in waar hij over de weg zal komen en parkeer daar de auto. Opeens verschijnt het luipaard uit de bush en steekt de weg over, pal voor ons neus. In de loop van 20 minuten geeft hij ons genoeg mogelijkheden om hem te bewonderen terwijl hij langs de oever van de rivier blijft lopen. We hebben lang moeten wachten, maar het was het wachten meer dan waard. Wat een gemiste kans voor de mensen in de andere twee auto’s!”

Hoe Volg je een Leeuw?

“Tijdens een andere reis met twee bevriende families naar Namibië en Botswana gebeurde het volgende. We trokken tijdens deze reis rond in 4×4 auto’s met daktenten. Op een bepaalde ochtend gingen alleen de kinderen van de families op safari. Omdat we allemaal in één auto pasten reed ik met hen mee. Net na zonsopkomst reden we in zuidelijke richting het kamp uit, dat op de zuidelijke oever van de rivier ligt. We zijn pas een paar honderd meter uit het kamp als ik Joop vraag om te stoppen. De zanderige weg is namelijk een prachtige plek voor dieren om te lopen en dus zullen we daar mogelijk verse sporen vinden. Nadat ik controleer of er geen dieren in de omgeving zijn stappen we uit om de sporen die ik vanuit de auto heb gezien van dichtbij te bekijken. Het is duidelijk dat een mannetjes leeuw op deze weg heeft gelopen in dezelfde richting waarin wij rijden. Aan de sporen kunnen we aflezen dat hij slechts enkele minuten tot een paar uur eerder hier voorbij is gekomen. We worden opgewonden omdat er een gerede kans is dat we deze leeuw op de weg of misschien in de buurt van de weg kunnen vinden. We stappen in en vervolgen onze zoektocht. Iedereen speurt nu de bush af voor de leeuw, terwijl ik de sporen in de weg in de gaten houd.

Leeuwsporen op de zanderige weg tijdens onze safari
Verse leeuwsporen bovenop de bandensporen van de vorige dag

Opeens zijn de sporen op de weg verdwenen en ik vraag Joop om achteruit te rijden. Na wat zoekwerk vinden we de plaats waar de leeuw de weg heeft verlaten. De leeuw is in de richting de rivier gelopen. We rijden nu nog langzamer, waarbij de bush nauwlettend wordt gescant in alle richtingen. Een paar keer stoppen we om er zeker van te zijn dat een plukje gras toch niet de bovenkant van de kop van de leeuw is. En dan opeens zien we een ‘plukje gras’ waarbij er twee oren aan de zijkant uit steken. We zien de leeuw onder een struik liggen terwijl hij twee buffelmannetjes aan de overkant van de rivier in de gaten houdt. Als we niet hadden geweten dat er een leeuw in de buurt was, hadden we hem zeker niet gezien. Een paar minuten zitten we in stilte te kijken hoe de leeuw de buffels observeert. Zonder aankondiging tillen de buffels opeens hun kop op, draaien zich om en rennen er vandoor. De wind moet zijn gedraaid en zo de geur van de leeuw naar de buffels hebben gebracht. Kort daarna staat de leeuw op en begint terug te lopen naar de weg. Ik weet dat de leeuw ergens voor ons op de weg zal komen, wat betekent dat wij de hele tijd zijn achterwerk kunnen bewonderen. Om dit te voorkomen vraag ik Joop om de auto te starten en te gaan rijden. Hoewel hij totaal verbaasd is over mijn vraag begint hij te rijden. Ik vraag hem nog 200 meter te door te rijden. Terwijl de rest zich afvraagt waarom we niet gewoon bij de leeuw blijven vraag ik Joop nog 200 meter door te rijden en dan de auto te keren en aan de kant van de weg te parkeren. Joop zet de motor uit terwijl de leeuw nu recht op ons af komt lopen. Dit is een veel mooier gezicht dan achter de leeuw aan te rijden! Het is onnodig te zeggen dat we een spectaculaire ochtend beleven.